Bloedverlies tijdens de zwangerschap

Uit Babypedia

Ga naar: navigatie, zoeken

Bloedverlies in de eerste helft van de zwangerschap (waarbij de grens van 16 weken wordt gehanteerd) betekent vaak iets anders dan bloedverlies tijdens de tweede helft van de zwangerschap (vanaf 17 weken).

Bloedverlies in de eerste helft van de zwangerschap

Bij 50% (nazoeken) van de vrouwen die bloedverlies hebben in de eerste helft van de zwangerschap is er niets aan de hand.

Als bloedverlies in deze periode plaatsvindt kan dit zijn door één van de volgende oorzaken:

  • Innestelingsbloeding
  • Geknapt bloedvaatje; door de extra doorbloeding van de baarmoedermond komt het relatief snel voor dat er een vaatje in de baarmoedermond knapt na seks of sporten, soms pas een dag later (dat wordt dan "oud bloed" genoemd).
  • Miskraam in gang (beginnende miskraam); in dit geval wordt er vaak ongeveer een week na de start van de miskraam met een echo gekeken of de miskraam compleet was. Zo niet dan kunnen tabletten worden voorgeschreven of is er eventueel curettage nodig.
  • Vanishing twin (twee-eiïg) (in eigen zak); als de zwangerschap van een helft van een tweeling misgaat kan de moeder dat kind verliezen, terwijl het andere kind in de eigen zak blijft groeien. Dit kan bloedverlies veroorzaken, omdat het in feite een miskraam betreft.
  • Buitenbaarmoederlijke zwangerschap (extra uteriene graviditeit of EUG); bloedverlies bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap wordt veroorzaakt door een beschadigde eileider en gaat altijd gepaard met veel buikpijn. Als er sprake is van bloedverlies in combinatie met hevige buikpijn wordt er altijd een echoscopisch onderzoek gedaan.

Bloedverlies in de tweede helft van de zwangerschap

Een bloeding die plaatsvindt in de eerste helft van de zwangerschap wacht de verloskundige meestal enigszins af. Bloedverlies in de tweede helft van de zwangerschap kan ook duiden op een geknapt vaatje, maar kan in andere gevallen leiden tot een verwijzing naar de gynaecoloog.

Als er in de tweede helft van de zwangerschap een bloeding plaatsvindt kan dat duiden op één van de volgende oorzaken:

  • Geknapt vaatje
  • Randvene bloeding: aan de rand van de placenta knapt er een vaatje. Hier kleven geen verdere gevolgen aan vast. Of dit het geval was is vaak moeilijk te zien, ook op de echo.
  • Voorliggende placenta (placenta praevia): de placenta ligt helemaal voor de uitgang van de baarmoeder. Dit blijkt in veel gevallen uit de 20-weken echo. In het geval van een placenta praevia kan de zwangerschap in principe worden uitgedragen, en wordt er vaak een keizersnede gepland vanaf 37 weken.
  • Laagliggende placenta: de placenta ligt 2 - 3,5 cm van de baarmoedermond af. Ook dit kan bloedverlies veroorzaken, maar alleen als deze gedeeltelijk over de baarmoedermond ligt. Vaak trekt de placenta tijdens de groei van de baarmoeder op. Als bij de 20-weken echo bleek dat de placenta laag lag wordt er in principe bij 32 weken zwangerschap nog eens gecontroleerd waar de placenta zich precies bevindt.
  • Solutio placentae of abruptio placentae: het voortijdig loslaten van de placenta. Dit is voor zowel moeder als kind een gevaarlijke situatie en heeft directe medische zorg nodig. Naast bloedverlies is er dan bijna altijd sprake van een hele harde buik en veel pijn.
  • Gynaecologische afwijkingen zoals poliepen en vleesbomen aan de baarmoedermond.
  • Bevalling; bloedingen, of het afscheiden van bloederig slijm, kunnen ook een indicatie zijn van het in gang zijn van de bevalling.
  • Placenta bilobata: de placenta is verdeeld in twee delen die worden verbonden door vaten die door de vliezen lopen. Als de vaten laag of langs de baarmoedermond liggen kan bij het natuurlijk of kunstmatig breken van de vliezen een bloeding ontstaan die levensbedreigend is voor het kind.

Auteur

Dit artikel werd geschreven in samenwerking met Liselotte Kweekel.

Zoekwoorden

Bloed, bloedverlies, bloed verliezen, bloeding, bloedingen

Speciale pagina's